Kim jestem

Kim jestem? Mamą słodkiej Zosi. Muszę być silna. Muszę być dzielna. Muszę być cierpliwa. Muszę być dokładna. Muszę być sumienna. Muszę być poukładana. Muszę dobrze liczyć. Muszę dobrze bilansować. Muszę dobrze dobierać przeliczniki. Muszę dobrze i bezboleśnie robić zastrzyki. Muszę wstawać co dwie godziny w nocy. Muszę siedzieć 5 godzin na przedszkolnym korytarzu. Muszę o wszystkim pamiętać. Muszę wszystko wcześniej planować. Muszę dać radę. Muszę. Muszę. Muszę….

Czy mogę mieć przerwę? Nie. Czy mogę odespać choć jedną noc? Nie. Czy mogę choć  jeden dzień zaplanować tylko dla siebie? Nie. Czy mogę realizować pasje? Nie. Czy mogę robić wszystko, co kocham? Nie. I tak nie mam siły…

Kocham moje córki. Nie zrozum mnie źle. Bycie ich mamą to też moja pasja, sens i cel życia. Chcę być silna dla Zosi. Chcę być mamą, panią z przedszkola, pielęgniarką, budzikiem, dietetykiem, diabetologiem, kalkulatorem, jasnowidzem, sprzątaczką, praczką, kucharką, ale… Czasem nie mam siły. Czy mogę? Czy mogę sobie pozwolić na zwykłą ludzką słabość, okrzyczeć dzieci, zamknąć się w łazience, zrobić sobie kąpiel, wypłakać się i teraz, natychmiast przez chwilę pobyć sama? Próbuję wykraść to pięć minut, dziesięć, piętnaście, dość! Dłużej nie mogę. Uruchamia się w mojej głowie alarm cukrowy. „Zosiu sprawdź cukier” – krzyczę i czar pryska.  Nie ma MNIE. Jest cały szereg rożnych potrzebnych i ważnych postaci, ale MNIE nie ma…

I ta odpowiedzialność. Czuję się odpowiedzialna za cukry Zosi. Jak są złe, mam pretensje do siebie. Jak są dobre, jestem z siebie dumna. A przecież to nie zależy tylko ode mnie! Czemu jestem dla siebie taka surowa? Z niewyspania. Tylko dlatego…

Jak mam siebie odnaleźć??? Wraca mąż. Mam jedną myśl. Spać. Spać. Spać…

Słyszę jak przez mgłę śmiech moich dzieci. Budzę się. Jak dobrze, że są wesołe. No tak. Nerwowa mama, to nerwowe dzieci. Ale trochę się wyspałam. Już wiem, kim jestem. Jestem MAMĄ. Zrobię wszystko, żeby moje dzieci były szczęśliwe. Poświęcę każdą godzinę snu, każdą pasję, każde 10 minut za ten śmiech. Za uśmiech i szczęście Zosi. Za szczęście mojej rodziny. Za to, żeby Zosia potrafiła żyć „normalnie” w tym cukrzycowym młynie. Chyba jednak mi się udaje. Zosia jest radosna. Jestem szczęśliwa. JESTEM!!!

Idealna mama

Na początku (po diagnozie) byłam zbyt „idealna”.

Zmieniłam Zosi dietę, liczyłam co do grama, pilnowałam, żeby zjadła wszystko o wyznaczonej porze. Teraz wiem, że rygor w cukrzycy jest konieczny, ale bez przesady, nie może odbierać dziecku odrobiny swobody i radości życia. Gdzie jest złoty środek? To jest dla mnie – umysłu ścisłego – w tej chorobie najtrudniejsze. Myślę, że wciąż bliżej mi do „ideału rachunkowego”, niż do pełnej wyrozumiałość mamy. Ale pracuję nad tym, bardzo intensywnie. Staram się, aby na talerzu znajdował się kompromis, miedzy tym co Zosia lubi, a tym co jeść powinna. Niestety smaki Zosi pozmieniały się kompletnie, nie wiem, czy to sprawka insuliny, czy po prostu zwykła kolej rzeczy. Kiedyś uwielbiała wręcz mięso, szynki, w ogóle lubiła jeść. W tej chwili każde mięso jest „żylaste i obrzydliwe”, więc większość naszych sporów talerzowych przebiega właśnie pod hasłem: paskudne mięso, obleśna szynka, śmierdząca kiełbasa, itd. Oczywiście szukam złotego środka. Ale jest trudno. Jednak staram się być coraz bardziej wyrozumiała żywieniowo, czyli zamieniać, odliczać lub doliczać, tzn. pozwalać na niewielkie odchylenia ilościowo jakościowe, po których po prostu intensywniej obserwuję cukry.

A co z wychowaniem? Też moja wewnętrzna potrzeba wychowania grzecznego dziecka, któremu nie ulega się w złości, nie pozwala się na bicie i obelgi;  zderzyła się z faktem, że przy zbyt dużym cukrze – wychodzi z Zosi obrażaluch, beksa i panikara, a przy zbyt małym – wrednialec złośliwy z kategorii „bez kija nie podchodź”. I jak tu nie pozwolić na za dużo, ale z drugiej strony nie karać za chorobę? To trudne. Ale na spokojnie łatwe do rozróżnienia. Tylko czasami brak siły i czasu na to „spokojnie” właśnie. Ale znów staram się. Próbuję znajdować kompromisy między wyrozumiałością a konsekwencją.

Jednak na te wszystkie dylematy jest jeden, cudowny, sprawdzony i idealny sposób. Wyłączyć na moment przeliczanie, ciągłe staranie się być najlepszą mamą, dążenie do ideału, (na początku cukrzycowych perypetii te sprawy są wstanie przysłonić to, co w byciu mamą jest najważniejsze…) – i po prostu i przede wszystkim kochać swoje dziecko. Kocham Zosię taką, jaka jest. I gdy popłaczemy i poprzytulamy się razem, a potem pośmiejemy się ze swoich głupot – jest dobrze, idealnie i w sam raz.

Jak „pechowy trzynasty” okazał się Walentynkowym dowodem Miłości…

Jestem osobą wierzącą w Boga, nie pecha. Ale wczoraj, 13 lutego przez moment było inaczej. Na szczęście szybko dostałam bardzo czytelne pouczenie na temat, że nasza perspektywa postrzegania rzeczywistości jest bardzo ograniczona, a do tego mamy wyjątkowy talent na jej podstawie wydać błędny osąd. Na szczęście jest Ktoś, kto każdą naszą porażkę potrafi przekłuć w sukces…  A było tak:

Wróciłam z Zosią z przedszkola, zjadłyśmy obiad, i już zamierzałam zapaść w moją ulubioną, poobiednią drzemkę, gdy nagle… sensor na ramieniu córki przestał działać. Zdarzyło się nam to po raz pierwszy, był to już chyba ósmy (czy dziesiąty?) sensor, na domiar złego ostatni, który mieliśmy w domu (nowe miały przyjść dopiero za dzień lub dwa…). W tym momencie straciłam grunt pod nogami. Radziłam sobie bez niego po wyjściu z Zosią ze szpitala, ale wtedy nie miałam pojęcia o tendencjach! W zasadzie mając tę wiedzę przekonujemy się, że mają one dużo większe znaczenie niż to, ile tego cukru w danym momencie faktycznie jest. Wiedząc, jak szybko cukier potrafi spaść z 200 do 60 (u Zosi czasem nawet w 30 minut) i mając świadomość, że córa jest po chorobie, i jesteśmy na etapie zmniejszania przeliczników, drugi raz w historii choroby Zosi w ciągu sekundy zawalił mi się świat  (na pewno spotęgował to odczucie ogromny brak snu…). Zamiast ułożyć się do wyczekanej drzemki - usiadłam, zadzwoniłam do męża (który zareklamował sensor i ogłosił na pewnym portalu cukrzycowym, że „na gwałt” potrzebujemy nowego), i rozpłakałam się z bezsilności. Wtedy podeszła do mnie moja sześcioletnia, dojrzała córeczka, przytuliła mnie, i powiedziała spokojnie: „mamusiu nie martw się, przecież kiedyś bez sensorów radziłaś sobie świetnie z moimi cukrami, a ja teraz czuję się na cukier 110” (cukier wynosił wtedy 106). Ogarnęłam się szybko, i zawstydzona lekko dojrzałością Zosi, której mi zabrakło - zostałam postawiona do pionu. Do końca dnia mierzyłyśmy glikemię z palca co godzinę; ale cały czas byłam pełna obaw, jak minie noc, jak minie kolejny dzień w zerówce bez ciągłego podglądu glikemii. I wtedy miały miejsce dwa niesamowite wydarzenia:

Kolejny raz przekonałam się, jak dobrzy mogą być ludzie! Odezwała się do nas pewna pani ze słodką córeczką (na forum cukrzycowym) i zaproponowała pożyczkę. Mało tego, okazało się, że jak Zosia zachorowała, dostaliśmy od wspólnego znajomego jej numer telefonu, w razie gdybyśmy potrzebowali wsparcia!!! Spośród tysięcy osób, zareagowała właśnie ona! Niesamowite. Oczywiście mąż pojechał po sensor i wrócił z nim parę minut po północy. Śmiejemy się teraz, że Zosia dostała Walentynkę od swojego Anioła Stróża. Czy mogłyśmy dostać większy dowód Miłości?

Kolejna sprawa. Cukry Zosi skaczą. To ich ulubione zajęcie 🙂 Nie było dnia (od diagnozy), żeby „górka po posiłkowa” nie przekroczyła 200, lub któryś dołek nie zjechał w okolicę „dolne 80”. Natomiast wczoraj, 12 pomiarów z palca (od 14 do 2 w nocy, z dwoma posiłkami po drodze) mieściło się w przedziale (80, 140). Jak to możliwe?

To był długi, zaskakujący i pouczający przełom „pechowego trzynastego” i Walentynek. Ja dostałam pstryczka w nos, zostałam wybita z rutynowego już polegania na sprzętach elektronicznych, dzięki czemu znów jestem czujna, wiem, że jutro zawsze może zaskoczyć. Znów przekonałam się również, że świat jest pełen Aniołów.  I że nigdy, przenigdy nie jesteśmy z problemem sami, tylko trzeba się otworzyć. A Zosia? Stwierdziła, że musi wycałować swojego Anioła Stróża po stopach...

Minął kolejny miesiąc…

Minął kolejny miesiąc „poskramiania złośnicy”, czyli nadmiaru cukru we krwi Zosi. Niestety odporność  mojej córki została przez nią znokautowana zupełnie, na miesiąc mamy około tydzień bez wirusów.  Jednak mimo to, mimo ogromnych skoków cukrów z tym związanych, mimo to, że jesteśmy na penach – nasz pierwszy wynik hemoglobiny glikowanej to 6,6!!! (ideał dla cukrzyka to 6 – 6,5 – niełatwy do osiągnięcia, szczególnie na penach i rozhuśtanych cukrach). Ten wynik świadczy o tym, że dobrze prowadzimy chorobę Zosi, i że na dzień dzisiejszy ryzyko powikłań jest znikome. Oby tak dalej!!! Sprawę powinna jeszcze ułatwić pompa, którą mamy mieć do miesiąca.

A jak minął nam miesiąc? Ostatnie dwa tygodnie przesiedziałam z zakaszlaną i zasmarkaną Zosią w domu – więc pod znakiem rutyny przez duże R. Moim najambitniejszym zadaniem dnia było obmyślenie strategii, co w danym dniu ugotować na obiad… Podłapałam więc lekkiego doła, a moją jedyną rozrywką intelektualną były rodzinne lekcje matematyki i studiowanie zeszytu cukrowego Zosi. Poczyniłam wiele ciekawych obserwacji:

1.      Sensor na ramieniu zawyża pomiary, gdy zakłada się go na dużej „huśtawce cukrowej”. Idealnie jest założyć go rano, około 2 godziny przed śniadaniem.

2.      Tuż przed chorobowymi wzrostami cukrów jest cukrowy dołek (czyli najpierw jest stabilizacja, potem na chwilę przeliczniki „chcą być” mniejsze i nagle wybijają do góry, u Zosi zawsze jak w zegarku około 16).

3.      Zapotrzebowanie na insulinę podczas choroby wzrasta średnio o około 90% (abasaglar o 50%, przeliczniki posiłkowe przed 16 – o 50%, po 16 – o 100%, dodatkowo jest potrzebna jedna lub dwie korekty w nocy).

4.      Niektóre choroby (lub leki??) spowalniają trawienie, po posiłkowe górki zamiast od razu, zaczynają się po godzinie – dwóch. Wtedy rozdzielam Zosi dawkę insuliny na dwie części, pierwszą daję do posiłku, drugą – po godzinie lub czekam, aż się zacznie górka (jeżeli jest dobry bilans rozdzielam – pół na pół, jeżeli więcej białek i tłuszczy – najpierw mniej, potem więcej).

5.      Około pół godziny przed podaniem kolejnej dawki insuliny długodziałającej występuje u Zosi „wycie o abasaglar” – czyli raczej powolny (w zdrowiu) lub szybki (w chorobie) wzrost cukru. Jest on zupełnie „nie groźny”, po podaniu abasaglaru, nawet gdy Zosia je kolację, szybko glikemia się uspokaja.

6.      Ostatni wniosek na wesoło z przymrużeniem oka: Potrafię podać ilość Zosi emocji w miligramach na decylitr 😊 (wystarczy odjąć od wyniku odczytanego z glukometru glikemię, która w danej sytuacji występuje najczęściej – i mamy czyste emocje!!!) Zosia jest bardzo emocjonalną dziewczynką, sporo jej dużych górek cukrowych nie ma związku z insuliną i kaloriami. Przykład? Spotkanie z Mikołajem: przed – cukier 90 i poziom wyrównany, po – 5 min później – cukier 200 i tendencja pionowa do góry, pół godziny później – około 100. Wniosek? Moja córka miała 110 mg/dL czystych emocji!😉 A jej reakcja na moje: ”pij Zosiu, bo Ci cukier rośnie”, to: „mamo, ja po prostu jestem szczęśliwa”. 

Żeby nie było za różowo

Czasami mam oczywiście słabsze dni, ale nie mam wtedy weny. Stwierdziłam jednak, że muszę coś o nich napisać, bo bycie mamą Cukierkowej Zosi to nie bajka. Nie przygnębia mnie już specjalnie częste mierzenie cukru - ponieważ sensor na ramieniu działa idealnie; ani wbijanie insulinowych penów – Zosia znosi je doskonale, z uśmiechem na buzi; jednak czasem przytłacza mnie cala reszta. Czyli co?

1.      Brak snu. To najbardziej doskwiera. Brak ciągłego snu, dłuższego niż 2 – 3 godziny. Noce Zosi to huśtawka, jazda bez trzymanki. Albo – jak zbiera ją kolejny wirus (czyli po około tygodniu, dwóch od poprzedniego…) – cukry idą w górę i czasami wymagają nawet dwóch korekt co 2 godziny, po których pilnujemy, by nie spadły za nisko; albo jak zaczyna zdrowieć spada, nawet czasem do czterdziestu kilku, i trzeba dokarmiać, pilnować i zmniejszać przeliczniki chorobowe. Takie nocne spanie seriami mi nie wystarcza. Jak tylko mam okazję, dosypiam po obiedzie.

2.      Pilnowanie, żeby Zosia zjadła zaplanowany posiłek. Czasem coś kosztuje i mówi – pyszne, chcę to zjeść, ja obliczam kalorie, podaję zastrzyk, i zaczyna się masakra. Mama, paskudne, nie zjem tego, płacz, odruch wymiotny, a cukier – leci. Pół biedy, jak jestem w domu i mam pod ręką coś „na wymianę”. Ale jeśli nie… Najpierw są prośby, potem tłumaczenie, że cukier spada i że musi, potem szantaż, … Dokąd byś się posunął, gdybyś wiedział, że od tego, czy Twoje dziecko nauczy się zjadać zaplanowany posiłek, zależy jego zdrowie i życie? Ja raz postawiłam z takim impetem talerz przed marudzącą Zosią, mówiąc że musi, że rozbił się w drobny maczek… Nie miałam już siły. Potem płakałyśmy obie, a Zosia - zamiast „,paskudnego mięsa” porozrzucanego na stole i dywanie razem z okruchami talerza – dostała do obiadu dwa plasterki żółtego sera. A teraz wyobraź sobie, że akurat Zosia ma słabszy dzień, i mam tak cztery posiłki z rzędu (co zdarza się na szczęście niezmiernie rzadko). W takie dni opadami z resztek sił, w zasadzie ogarniam tylko Zosię i Anię jak wróci ze szkoły, natomiast prace domowe leżą odłogiem, wydaje się, że przez cały dzień nie zrobiłam nic, a ja jestem do niczego. Chcę tylko snu. I wypłakania się w moją poduszkę, która o moich słabościach wie najwięcej. Nie wspomnę już o tym, że ze zmęczenia nawet nie zauważam powrotu męża z pracy….

Jednak trzeba się podnosić. Zbierać siły i zaczynać od nowa. Są gorsze chwile, ale generalnie jest dobrze. Dajemy radę żyć z naszym jedynym nieplanowanym dzieckiem – cukrzycą. I potrafimy być szczęśliwi. Ja, mąż, Ania i Zosia.  

Przelicznik 0,13* i inne matematyczne zagadki

Przelicznik do posiłku to liczba, dzięki której wiedząc, ile posiłek ma kalorii obliczamy jaką ilość insuliny należy do niego podać. Przeliczniki to najczęściej liczby zapisane w postaci dziesiętnej, przybliżone do jednego miejsca po przecinku, np. 0,6 lub 1,2. Ponieważ Zosia ma bardzo małe zapotrzebowanie na insulinę, już jakiś czas temu wprowadziłam przeliczniki typu: 0,15; 0,25 itd. Bo jak inaczej w miarę dokładnie zmniejszyć przelicznik 0,3 o 20%?  Ostatnio jednak stanęłam przed prawdziwą matematyczną zagadką, jak zmniejszyć o około 20% przelicznik 0,15? Problem się pojawia przy stosowaniu penów z insuliną, gdzie najmniejsza możliwa jednostka do wstrzyknięcia to 0,5. Na przeliczniku 0,15 wychodzi mi, że Zosia może zjeść 333 (około) kalorii na śniadanie, które kosztują ją pół jednostki insuliny właśnie. Niestety cukry po tak wyliczonym śniadaniu zaczęły spadać za nisko, do około 60-70 z tendencją w dół. W takim razie przelicznik trzeba zmniejszyć. Jak? Najprościej do 0,1; ale wtedy za pół jednostki Zosia musiałaby zjeść 500 kalorii na raz. Nie ma szans! Wiec co robię? Podaję na śniadanie około 200-250 kalorii bez zastrzyku (bo musiałabym podać 0,2 lub 0,3 jednostki insuliny, a nie da się). W pierwszy dzień – ok, zaraz po jedzeniu glikemia szybuje do 270, ale zaraz potem leci pionowo w dół, by 2 godziny po posiłku osiągnąć właściwy poziom; ale w drugi dzień – już tak ładnie nie spada. Trzeba wiec insulinę podać, ale jak? Jak obniżyć 0,15 o 20%? Stwierdziłam, że skoro 333 kalorie to za mało na pól jednostki, a 500 – za dużo, spróbuję podać maksymalnie tyle, ile Zosia rano może zjeść – czyli prawie 400 kalorii. W tym celu wprowadziłam przelicznik 0,13*, który na ustach większości cukrzyków wywołały pewnie uśmiech, ale działa bez zarzutu!

Problemu nie byłoby przy pompie, gdzie minimalnie można podać 0,1 jednostki insuliny. Niestety pompę mamy dostać w kwietniu, więc jeszcze nie jedno matematyczno-biologiczne wyzwanie przede mną, w stylu: jak zmniejszyć liczbę 0,1 o 20% i przybliżyć do jednego miejsca po przecinku; lub jak wcisnąć w Zosię 500 kalorii, choć na dany posiłek zjada  ich do 400 by najeść się do syta…

Wigilijne i Sylwestrowe perypetie cukrowe

Nie będę opisywała tych najważniejszych aspektów Wigilii, ponieważ jak zwykle jest u nas po Bożemu, ciepło i rodzinnie; skupię się na tym, co nowe – czyli kaloriach, przeliczaniu, insulinie i przywilejach. Staramy się z mężem na codzień, żeby na stole pojawiały się tylko produkty dozwolone dla Zosi, całą resztę Ania i my pożeramy w ukryciu (oczywiście sporadycznie). Nawet w Zosi szóste urodziny upiekłam tort dietetyczny, po którym cukry były idealne. To wszystko jednak nie jest możliwe w Wigilię, zwłaszcza u rodziny, nie możemy nagle wywrócić tradycji do góry nogami. Tak więc stwierdziliśmy z mężem, że to będzie ten jeden dzień w roku, kiedy wszystko będzie dozwolone: rybka w panierce, morze opłatków, pierniczki osobiście dekorowane przez nasze dzieci, odrobina sernika babci i makówek mamy… Pierwszy raz od sierpnia nie wiedziałam, ile moje dziecko zjadło kalorii, ale po kolei…

Najpierw odbyła się „Wigilia wewnętrzna” u nas w porze obiadu, ponieważ potem wybieraliśmy się do moich teściów. Jeszcze nie było tak „drastycznie”, pojawiło się morze opłatków nr 1, barszcz z uszkami, rybka i mały pierniczek, do tego insulina „na oko”. Po dwóch godzinach cukier powędrował do ponad 200, a tu trzeba było zaczynać Wigilię u teściów. Daliśmy więc Zosi korektę, a gdy glikemia się ustabilizowała, kolejny zastrzyk „na oko” i było morze opłatków nr 2, grzybowa, rybka z chlebkiem, pierniczki, jednym słowem mało dobrych w a dużo bt (dla niewtajemniczonych: mało węglowodanów złożonych, dużo białek i tłuszczy). Potem dużo kolęd (co trochę ukoiło moje matematyczne zszargane zbyt dużą swobodą przeliczeniowo – żywieniową nerwy). Zosia była szczęśliwa. Jak co rok. Udało się. I wszyscy uważamy, że cena – dodatkowe 3 korekty co 2 godziny nie była zbyt wygórowana za ten jeden jedyny pełen dziecięcej magii wieczór w roku (cukry 200-250 utrzymały się do 1:30 w nocy). Kolejne dni przywróciły żywieniowy rygor i insulinowe okiełznanie cukrów naszego dziecka, nawet zapotrzebowanie na insulinę zaczęło znów powoli spadać i nagle nadszedł… Sylwester.

Znajomi, do których pojechaliśmy na Sylwestra zaplanowali nocną wyprawę w góry, z pochodniami i latarkami – wspaniałe przeżycie dla dzieci. A co z posiłkami? Były cztery, tylko ostatni o 22. Ale po kolei. Przed wyprawą, około 17 Zosia zjadła posiłek, do którego dostała mniej insuliny niż powinna, ze względu na wycieczkę. Wycieczka trwała gdzieś do 21:30, półtorej godziny w górę, chwila przerwy i powrót. Coś wspaniałego, dzieci nigdy wcześniej nie widziały tyle gwiazd! Były zachwycone! Tropiły ślady zwierząt, ślizgały się na lodzie aż do „wycięcia orła”, a najlepszą atrakcją była ciemność, pochodnie i latarki. A cukier? Już po 20 – 30 minutach marszu zaczął lecieć na łeb na szyję. W sumie – idąc do góry, Zosia zjadła: całą czekoladę, paczkę mamb, pudełko glukozy w tabletkach, 2 kromki chleba i wypiła pół termosu słodkiej herbaty. A cukier? Ledwo utrzymywał się na poziomie 90 – 130. To dopiero była frajda dla Zosi! Tyle słodyczy nie zjadła bidulka od sierpnia! Po powrocie – około 22 – była normalnie wyliczona (tylko niestety tłusta) kolacja i zabawa do drugiej. Po drodze o północy – pół lampki słodkiego bezalkoholowego szampana dla dzieci. Po powrocie – musieliśmy w nocy podać jeszcze dwie korekty, i pierwszego stycznia o 10:00 Zosia wstała z dobrym cukrem, szczęśliwa i pełna optymizmu, którego – tak radosnemu dziecku – na pewno wystarczy na cały rok 2017.

A dziś? Siedzę sobie w przedszkolu na korytarzu, cukier Zosi po śniadaniu bez insuliny spadł na pułap 135 i dalej powoli spada. Remisja trwa, zapotrzebowanie na insulinę bez wirusów i tłuszczowych anomalii to 4 -5 jednostek na dobę (po zapaleniu oskrzeli walczyliśmy już z trzema infekcjami, ale nauczyliśmy się, że najważniejsza jest szybka reakcja na wzrost zapotrzebowania na insulinę). I pierwszy raz od wrześniowej remisji (kiedy zeszliśmy do 2 jednostek na dobę) było śniadanie „za darmo”. Życzę sobie w tym roku 2017 żeby cukry Zosi przestały się tak wahać, jak jej nastroje, a tak naprawdę – nic się nie musi zmieniać. Życzę sobie, Zosi i całej mojej rodzinie żeby było tak dobrze, jak teraz.